DIĞAN GATMARI

  DIĞAN GATMARI
-İki dene yuka yidim sahurda emme, bu vakitlee oldu muydu gaanıcım acığveriyo, diye anlatıyordu Dellalların Teyfik, yanıbaşında oturan Aşgellerin Kemal’le, Aycıların Nafiz’e.
Ramazan ayında Moramıdın Kahvesinde pek müşteri yoktu. Kahveci Halilibram’da ocağın içinde çönmüş, pinekleyip duruyordu. 
-Bizim oğlan, yanında benimkinden iki yumurtaylan bi kumpir yuvaalasan, bi hoota oruç dutaadın, diye sözünü kesti Aşgellerin Kemal.
- Tabi ya, dedi Aycıların Nafiz. “Sen Kemal aben lafını dinle, yumurtaylan kumpiri gaynattır, bene yetmez ya, sene iki yuka yetee”diye sözüne devam etti.
- Nafiz abe, neden bene yete de sene yetmez iki yuka, diye sordu Dellalların Teyfik.
- Gaç aman deyenlerin bek akıllısın sen haada, illam ağzımdan laf alcem deyon,  dedi gülerek ve başladı anlatmaya.
-Biz dööt gaadeşdik. Anam ırahmetlik gaadeşlerime bire dığan gatmeri ediveriydi, bene dööt yuka gızaadıveriydi. Zeytinyağı galmadığı bille, el gandilindeki zeytinyağını lambanın içindeki fitilinnen yukanın üsdüne sürüveriydi. Yoklu va gari, her şey idareylen. Dööt çocuk, bide anam babam altı nüfus bakmak golay mı. Emme ben iki yirmilik el tezgahı işleedim, altı ayakcak. Çukur tezgahın içine sabah ezenininnen bir gireesin ağşam ezenine gada.  Güç isdee onu işlimek. Tefeyi asıtmak golay değildir. Her babayiğit asılımaz tefeye.  Ondan anam bene gıyımazdı. Senin işin ağır deye bene iyi bakaadı.
Emme bende bi mal işleedim sen göösen. Peşdimalın üsdüne bi kova su dök, altına işlimezdi bile. Tefeyi çok seet çekeedim. Hatta hiç unutmam bigün kendimi gapdırmışsım. Bi yandan tezgah işleyeom, bi yandan “Çekemedim Akça gızın göçünü” türküsünü söyleyyom. Önümde bi garaltı oldu. 
Bi bakdım, bizim gonşu Irza dayı, yanında da iki Belediye çavuşu dinelip duru. “Hoşgeldiniz, hayrola” deye soodum. 
Belediye Çavuşları hemen “Nafiz akıdeş, Irza dayın senden şikayetçi” dedile. Bende Irza dayıma bek severim. 
“Üle Irza dayı, ben sene ne eddim. Tavuğuna mı kıışş dedim. Benim ne suçum vaa. Bilmiden bişey mi yapdım, deyesiye gada çık biyon dışarı dedile. Çıkdık hep bir galan. Bi bakdıydım, adamcığın kiremitleri olduğu gibi aşaaya eniveemiş. Goca çatı ben tefeye asıldıkça sallanmış, taataala yerinden oynamış. Eee, dööt dene dığan gatmarı yirsen ne çatı galır, ne kiremit.
Neyse galan nişliyelim, “Sen merak etme Irza dayı ben senin kiremitlerini akdaaddırıveren, sen gönlünü ferah duut” dedim.
Endim baazara, kim vaa kiremit akdaran deye soodum. Dumbal Ali  vaa, Paşalların gavesinde oturup duru, dedile. Gittim vaadım yanına. Annaddım durum bööle, böle Ali amca, ben veecem parasını, Irza dayının kiremitlerini akdarıvee, deye.
Ben gel hoota gelem hinci üzüm seripbarım bağda, toplayverem ondan sonaa gelem abem, dedi.  Ne bi hootası, aradan iki ay geçti, nezman göösem Ali amca, halledive bu işe, desem eh ağam aklımda. Hu gün gelcem, bugün gelcem deyip duruyo. En nihayet geldi gari bu. Çıkdı damın tepesine. 
Yukaadan bağırıyoo. Üle akıdeş deprem mi oldu burda. Bi dene sağlam kiremit galmamış ya, deye bağırıyo. Ali amca bir ay galıveedi galan damın üsdünde. Yok düvee çatlamış, yok omurgulaa gırılmış. Bize epey masraf ettirdi. Benimkinden dööt yuka yicen, ondan kellim asılcen tefeye, yalnız gomşuların evine dikkat etcen. Hiç bilimedin, gomşu ben iş işlicen evini uzağa al git decen.